West Afrika 2010-2011

Video's from the trip part 1, 2 & 3

2011-03-02T05:37:00.000-08:00

Rond Midelt

2011-02-19T09:39:00.000-08:00

Dag 84

Na een nachtje in Kasbaa Asmaa in Midelt, sla ik een klein weggetje in dat leidt naar Aouli,maar eerst kom ik een kompleet verlaten mijnstad tegen.

Wat hier zo raar is dat er moderne 3 verdieping tellende gebouwen staan, maar er niemand te bekennen, zelfs niet de alom tegenwoordige kinderen. Uiteindelijk zie ik wel wasgoed hangen en zie ik 1 oud vrouwtje, maar het blijft mysterieus en het lijkt me leuk op verkenning te gaan tussen de huizen en fabrieken. Een andere keer!

Ik kom een 10-tal km verder aan in Aouli, maar aan de voetgangersbrug houdt de piste op, en volgens de bewoners is er geen doorgang naar Ksabi. Dit zou betekenen dat de michelinkaart verkeerd is, wat niet vaak gebeurt.

Ik vind toch een piste Noordwaarts en ga op verkenning.
Eén spoor loopt dood in de bergen bij een aantal proefboringen, grappig is wel dat de beesten die grotten nu gebruiken als schuilplaats.


Onberijdbare pas nabij de proefboringen

Een ander spoor is echter een mooie piste NW naar de R503 asfaltweg. Net voor ik aan de asfalt kom, ga ik echter onderuit op een moddervlakte die ik niet zag aankomen.

Net omdat ik totaal verrast was had ik wel wat snelheid en was de klap hard, de zwaarste crash van deze reis.

Gelukkig is de tenere crashbestendig en kom ook ik er goed vanaf, ik krijg enkel de motor met bagage niet alleen recht, daarvoor is de ondergrond te glad.
Ik wist wel dat er een paar mensen op 2 paarden onderweg waren en na 10 minuten zijn ze bij mij. Eén van hen helpt de motor rechtopzetten, en na het demonteren van het met modder vastgelopen spatbord, kan ik weer verder.
Eens op het asfalt wring in m´n stuur terug recht en dan is het naar de carwash om de dikke kleilaag eraf te spoelen, ik heb geluk gehad, zoveel is zeker.

VOORLOPIG LAATSTE POST:
Ik typ dit vanuit Berkane(vanop het toilet, daar is de beste WiFi ontvangst!) Dit zijn de laatste dagen voor de ferry en ik zal de blog en video´s van de laatste dagen thuis bijwerken (binnen een week dus)
Bedankt om te volgen, deze reis was een groot succes en een levensveranderende ervaring...

Rare vogels en Apen

2011-02-17T00:49:00.001-08:00

Dag 81-83

Peter had voorgesteld om met een groep van wagens, die hij ging begeleiden, mee te rijden voor 5 dagen in Zuid-Marokko, maar een probleem met een gebroken tand besliste daar anders over. Ik nam dus afscheid van Peter en Zineb en mijn vertrouwde thuis in Marokko.

Maandagmorgen zat ik dus bij de tandarts van Ouarzazate, die erg snel en goedkoop mijn tand een tijdelijke vulling gaf, zodat ik nog dezelfde dag over de Hoge Atlas naar het Noorden kon rijden.

Langs een erg mooie asfaltweg langs groene valleien naar Demnat en dan naar camping Zebra bij de ´Cascades D´Ouzoud´.

In tegenstelling tot de meeste toeristenvallen, viel deze best mee en was ik onder de indruk van zowel de waterval als de apen die er leefden.

Het weer begint me nu voor het eerst in 3 maanden een beetje zorgen te baren, ik kom in de buurt van de Midden-Atlas die veel groener, maar ook veel natter is, en de eerste regenwolken worden gespot.

´s Morgens schijnt de zon toch nog over mijn perfecte ontbijt en zet ik koers richting Kenifra, maar dan wel langs de kleine bergwegen, waar ik tegen de middag een andere motorrijder tegenkom.
Het blijkt Toby te zijn, een 25 jarige Brit, die in de 5 maanden die hij onderweg is, nog maar 3 keer op hotel is geweest.

Hij rijdt op een leger-Harley MT350 en slaapt in een hangmat in het bos, een rare vogel dus in mijn ogen. Ik kan hem met de belofte van een maaltijd in het volgende dorp overtuigen een eind mee te rijden en ´s avonds zelfs zover krijgen dat hij een hotelkamer deelt, wat hij natuurlijk grote verspilling vind.

Hij begint dadelijk de hotelkamer in te richten als een bos en begint op de vloer het avondeten klaar te maken, couscous met ajuin en tonijn. Die avond stormt en regent het buiten en Toby neemt wel 3 douches voor wat hij noemt ´a deep clean´.
Na deze leuke ontmoeting gaan we de volgende dag elk onze eigen weg, het regenachtige bos in.

Ik ga richting Itzér langs een 100 km lange bergweg zonder dorpen, en deze blijkt alweer avontuur in overvloed te hebben. Het begint te regenen, ik zie vlak voor de motor een groep apen oversteken en behalve de warmte, laat ook het asfalt het afweten. Ik zit op 2000 meter hoogte met temperaturen rond het vriespunt, als de weg overgaat in modderpoelen en watergeulen.

De storm van vorige nacht heeft allerlei takken en rotsen op de weg achtergelaten en ik hoop dat ik geen obstakels tegenkom waardoor in moet terugkeren, want het is ondertussen ook gaan hagelen. Bijna is het zover wanneer ik ijs op de weg tegenkom, maar door het spoor van een auto kom ik er net door.Ik kan niet anders dan terugdenken aan de Afrikaanse warmte, maar gelukkig kom ik aan de andere kant van de Middel-Atlas in beter weer,hoewel het nog steeds hard waait als ik toekom in Kasbah Asmaa in Midelt.
Stukje bij beetje kom ik dichter bij huis. Inch´ Allah.

Zoektocht naar een nieuwe piste

2011-02-12T03:29:00.000-08:00

Dag 78

Peter (van Bikershome) stelde vandaag voor om me te vergezellen op een ritje in de bergen. Leuk, dacht ik, ik was nog nooit met Peter op stap geweest.
Hij stelde voor om naar een verbindingspiste tussen Skoura, en de piste tussen El Kelaa M'Gouna en Tansikht, op zoek te gaan.

Al snel echter, was duidelijk dat Peter, op z', KTM 950R, er een heel ander tempo op na hield dan ik, ik ben meer toerist, hij Parijs-Dakar piloot. Het duurde dan ook niet lang voor Peter gereduceerd was tot een stofwolk aan de horizon, wat makkelijk om volgen was, daar het stof lang bleef hangen.

We probeerden allerlei doodlopende stukjes piste uit, tot we aan een oued kwamen en Peter zei: "wacht jij hier maar even, ik kom zo terug".

Na een half uur begon ik te vermoeden dat hij wel eens niet zou terugkeren, ik had namelijk gegrapt dat het te moeilijk werd voor mij, en dat ik wel zou terugkeren, waarschijnlijk een misverstand.
Ik zette de achtervolging in, nu ondertussen bijna een uur later, waarbij ik goed zijn spoor kon volgen en af en toe een pijl met m'n naam bij op de grond schreef, moest hij toch op zoek zijn naar mij.

De piste was echter bijna onberijdbaar (voor mij dan toch), al jaren bijna ongebruikt en met een paar technische passages.

Gelukkig verbeterde het spoor hogerop tot een redelijke piste die inderdaad aansluiting vond op de hoofdpiste El Kelaa M'Gouna - Tansikht, zodat ik veilig en wel terug op de asfalt kwan. Tot daar was het spoor van Peter duidelijk zichtbaar, maar geen Peter te zien.

Ik ben dan maar een hapje gaan eten en heb Zineb gebeld dat ik eraan kwam. Wonderwel kwamen Peter en ik bijna gelijktijdig terug aan bij Bikershome. So all's well that ends well!

Rissani en rondje Erg Chebbi

2011-02-10T03:34:00.000-08:00

Dag 73-74

Deze dagen in ons hotel vlak naast de duinen van Erg Chebbi zijn perfect om in de buurt wat pistes te verkennen.
De eerste dag houden we het rustig en gaan we kijken bij hotel Yasmina, waar ik al eerder verbleef, omdat daar de duinen redelijk toegankelijk zijn met de motor en het er rustig is.

Omdat het laagseizoen is worden we in Adrouine, waar we verblijven, een beetje te veel lastiggevallen door verkopers en verhuurders allerhande.
Daarna een bezoekje aan Rissani, waar ze ons weer langs alle kanten lastigvallen, en ik bijna ruzie krijg met een kerel die wil dat ik meekom naar zijn winkel, enkel 'om te kijken, geen druk om iets te kopen'. Ik probeer hem uit te leggen dat hij vandaag al de zoveelste is maar hij vind dat je een uitnodiging van een berber niet mag afslaan, en dat ik onbeleefd ben. Uiteindelijk snapt hij het wel, en laat hij ons met rust, maar Dan en ik hebben hier toch onze limiet van ons geduld bereikt.

In de namiddag rijden we een piste op die van Rissani recht naar Merzouga gaat, hier moest ik in 2007 met mijn Honda AT rechtsomkeer maken bij een grote berg/duin op de route. Op deze piste zijn werken om een nieuwe gracht aan te leggen en bij de oversteek van de gracht ging het even mis:

Ik had dus iets recht te zetten (letterlijk), we vonden zonder problemen dezelfde berg van 2007, maar ook nu bleek het geen gemakkelijke opdracht. Dan ging eerst op verkenning en zei dat het wel te doen was, maar moeilijk, hij loog niet:

We beseffen ook allebei dat we de limieten van onze motoren en rijkunsten hebben verkend, en dat het bijna tijd is om het wat rustiger aan te gaan doen om lijf en materiaal te sparen. Bijna zeg ik, want de volgende dag staat een rondje Erg Chebbi op het programma.
De voorzijde van deze duinengordel is één stippellijn van hotels en auberges, maar de achterzijde is ongerept met enkel een aantal berbertenten.

Er is enkel 1 addertje onder het gras, om aan de achterkant te geraken moet je door een stukje duinen van ongeveer 4 km, en daarna nog eens om terug aan de voorkant te komen.
Dit was zwaar werk, maar lukte ons wel, en als beloning hadden we dit gebied ongeveer voor ons alleen. De piste loopt over de zwarte met kiezel bestrooide vlakte, en dichter bij de duinen is het lichter en veel zandiger. Het leuke is dat je hier zo ongeveer overal kan rijden waar je wil, wat dit gebied tot één grote speeltuin maakt voor de motoren.
Ik en Dan spreken af bij een willekeurig gekozen 'waypoint' op de gps en gaan elk onze eigen weg, super leuk!

Er rest dan alleen nog een tweede oversteek van de duinen, waar we nog enkele mooie foto's en video's maken, en dan houden we het zand voor bekeken!

Op de terugweg naar ons hotel, langs een makkelijke piste, komt Dan nog redelijk zwaar ten val, zonder erg evenwel, maar het is duidelijk dat de speeltijd over is.

De volgende morgen gaan Dan en ik elk een andere richting uit, hij terug naar Duitsland, waar hij de motor (voor een spotprijs waarschijnlijk) gaat verkopen, en ik terug naar Bikershome in Ouarzazate.

Tagounite- Merzouga

2011-02-07T05:30:00.000-08:00

Dag 70 -71

Alvorens Dan naar huis gaat, wil ik hem nog de woestijn laten zien. We kiezen daarom de piste van Tagounite naar Merzouga, omdat dat een echte woestijnpiste is die 2 dagen duurt om te overbruggen. Ik wou deze piste al jaren doen, en omdat Dan echt goed overweg kan met de motor, heb ik het volste vertrouwen, dat we er zelfs met de volledige bagage doorgeraken.

De piste begint rotsachtig, maar transformeert na 30 km in de open vlaktes die we zochten, met vlak voor onze overnachtingsplaats een passage van 20 km zeer zacht zand. Omdat onze techniek ondertussen op punt staat, beleven ze er wel lol aan.

Ik raak een enkele keer vast in de duinen voor Tafraoute.

We overnachten bij de auberge van Said, een kennis van Peter, die ons waarschuwd voor een stuk 'Fesh Fesh' op de piste morgen. Dit is een soort cementpoeder waar bijna niet over te rijden valt, gelukkig komen we enkel een 6 km lange duinengorgel tegen, waar we ons weer kostelijk amuseren en Dan 2 keer licht ten val komt.

1 van de weinige mensen op de piste

De rest van de piste is zeer panoramisch en makkelijk zodat we zonder brokken in Adrouine geraken, en inchecken bij Nasser Palace (Tip van Roland).

De volgende dagen verkennen we de buurt van Merzouga en de duinengordel van Erg Chebbi, en ditmaal niet zonder de nodige brokken...

Les plus belles Gorges du Maroc

2011-02-02T04:42:00.000-08:00

Dag 67-68

Op 2 dagen zouden we de 2 mooiste valleien van Marokko verkennen, de ´Gorges du Dades´ en de ´Gorges du Todra´.

Net na El-Kelaa M´Gouna reden we links de piste op voor een spectaculaire klim naar de Hoge Atlas om zo gelijk in de ´Gorges du Dades´ uit te komen, dan links naar boven langs asfalt tot aan de verbindingspiste tussen de 2 Gorges.

Deze verbinding loopt tussen Msemrir en Tamtattouchte en is zeer rotsachtig, bovendien woont er niemand en vermoed ik dat er door de diepte van de kloof geen gsm-ontvangst is.

Ik was dus wel een beetje bezorgd toen het al bijna 4 uur ´s middags was toen we er nog aan moesten beginnen, bovendien was het er ijskoud. Moest er hier iets mislopen, zouden we zeker in moeilijkheden komen, een simpele platte band was genoeg.

Gelukkig gingen de 25 ´clicks´ (clicks zijn km in vogelvlucht) over de bergkam op 2650 meter vlot, lag er geen sneeuw en kwamen we voor zonsondergang aan bij auberge Baddou, waar een kamers met verwarming en lekker eten ons opwachtte.

De volgende dag daalden we af naar Tinehir om vervolgens de piste zuidwaarts naar Ikniouln te nemen, daar was het net markt en konden we wat ´couleur local´ opsnuiven. Heel vriendelijke mensen, maar foto´s nemen was toch niet gewenst, wat we natuurlijk gewoon accepteerden ;.)

Bij de afdaling op de terugweg naar Ouarzazate, kwamen we naast de vele kinderen ook 2 Berbers tegen die ons tot stoppen aanmaanden.

We werden uitgenodigd op thee en brood met olijfolie en zo zag Dan ook eens het echte bergleven van deze geharde mensen, wel moest ik hem uitleggen dat je niet met je linkerhand eet, wat hij zeer ongewoon vond,tot ik hem zei waarom.

Het volgende avontuur zal een 2 dagen durende piste zijn tussen Tagounite en Merzouga, het echte werk zeg maar.

There's no Atlas like the High Atlas

2011-01-30T02:58:00.000-08:00

Dag 65

Na een aantal rustdagen en een groot onderhoud aan de motor, waarbij de achterband, die ik sinds Ouagadougou meesleur, er eindelijk op kon, trokken we de Hoge Atlas in om een bezoek te brengen aan Peter z´n 2de bikershome. Momenteel gewoon een leegstaand huis, maar het was meer te doen om de spectaculaire piste en uitzichten.

Op meer dan 2500 meter hebben de inwoners zelfs licht Aziatische kenmerken en lijken ze steeds minder op Marokanen.

De landschappen en steile smalle bergwegen met soms zeer diepe ravijnen gingen nooit vervelen en we hadden geluk dat er op die hoogte nog geen sneeuw lag en het zelfs vrij warm was, winter in Marokko kan ook meevallen.

Het laatste stuk was erg technisch, waarbij het gebrek aan grip in combinatie met de steile afgrond een paar adrenaline-opstoten veroorzaakte, en moe maar voldaan bereikten we de nieuwe asfaltweg terug naar beneden.

Recht naar boven

2011-01-27T04:28:00.000-08:00

Dag 59-61

Nog een volle dag leggen we af op de Atlantisch Rotweg naar boven tot in Guelmin, dat met zijn armoedig uitzicht, het Marokko,dat ik mij herinner,aankondigd.

Daniel's eerste tagine

Vanaf Guelmin kunnen we een paar richtingen uit en we kiezen voor een piste in de richting van Tiznit, waarwe de bergen zullen inrijden.
Daniel rijdt op een Suzuki Freewind, op straatbanden en dus niet ´echt´ een offroadmotor, maar toch goed genoeg om de eerste stappen in het zand te wagen.

Bij een waterdoorwading gaat het bijna spectaculair mis en breekt een stuk bagage af, maar de rest van de route gaat goed en hij blijkt echt talent te hebben.
Vanaf Tiznit loopt een werkelijk prachtige weg de bergen in naar Tafraoute, en omdat de koning verwacht wordt, is de hele weg versierd met Marokaanse vlaggen, wat het extra speciaal maakt.

Hotel Iriki / Foum Zguid

Deze weg gaat recht in mijn top 10 van beste wegen ooit. Tafraoute zelf blijkt mooi en erg toeristisch en we eten er een lekkere harira soep, en gaan nog hoger tot in Igherm, waar we een zeer koude nacht doorbrengen op 1700 meter.

Het register in het hotel in Igherm

De volgende morgen dalen we terug af en zijn tegen de middag in Foum Zguid, zodat de bagage in het hotel kan blijven en we de omgeving en de pistes kunnen verkennen.

We nemen een willekeurig spoor dat de bergen in gaat, en het blijkt een echte ontdekking, technische passages afgewisseld met prachtige vergezichten en authentieke dorpen, die doen terugdenken aan West-Afrika. Alweer een geslaagde dag!

Morgen zal ik dan eindelijk in Bikershome in Ouarzazate aankomen voor de 3de keer in 4 jaar, en de eerste pint kunnen drinken sinds Bamako, schol.

Enkele regenduppels richting Ouarzazate

Westelijke Sahara

2011-01-27T04:04:00.000-08:00

Dag 56-58

De Mauritaanse grens verloopt zeer vlot, met een afstempeld carnet op welgeteld 3 minuten, waarna een surrealistische passage volgt door een niemandsland bestaande uit een kilometers lang braakliggend terrein met wel 10 verschillende routes in zo een slechte staat dat een offroad vervoermiddel zo ongeveer vereist is. Dit is dan ook een effectieve buffer tegen de oversize kampeerwagens met quads op aanhangwagens die de Westelijke Sahara bevolken, sommige van deze kampeerwagens zijn dan ook echt vrachtwagens van meer dan 3,5 ton.

Eens aan de Marokaanse grens passeer ik de 5 trucks en wagens die staan te wachten, zoals ik altijd doe op de motor. Als ik in een file wil staan, had ik wel een auto gekocht. Dat is zeer tegen de zin van de Fransman, die mij even de les komt spellen, maar die ik verder kompleet negeer. Wel weet ik nu wel zeker dat ik terug in de beschaving ben, klagende blanken heb ik lange tijd niet meer gezien.

De grens gaat vlot, hoewel de attente douane-beambte op z´n computer ziet dat ik de vorige keer mijn motor ben vergeten uit te schrijven. Hij begint gelukkig niet over een boete, zoals ik had verwacht, maar zegt dat ik het aan de andere kant in Ceuta maar moet regelen.

Ik ben maar 10 meter in Marokko, als de lange wachtrij naar het Zuiden in zicht komt. Zeker 100 wagens staan te wachten en daartussen ook enkele Belgen op motoren, één van deze kerels zat zelfs samen met mij in de EHBO cursus in Antwerpen. Blijkt dat ze de vorige avond aangekomen waren en op het asfalt hadden geslapen, omdat vanwege de nieuwe scanner de doorgang zo traag verliep. Er waren zelfs al gevechten uitgebroken tussen mensen die wouden voorkruipen, een geluk dus dat ik niet van de andere kant kwam.

Na een zoveelste lange, winderige dag langs de enige weg naar boven, kom ik aan bij Dakhla, waar ik al snel de Italianen vind met hun zwerfwagen, die ik ook al in Mali en Nouakchott trof.

Ik besluit bij hen aan het water te kamperen, maar ga even snel de stad in om een bankautomaat te zoeken. Dakhla overtreft mijn verwachtingen, het lijkt wel Spanje, met kraaknette boulevards en mediterane snackbars, nieuwe wagens en werkende bankautomaten. Ik ben terug in de beschaving, een heerlijk gevoel.

Alcohol is evenwel nog steeds niet te vinden, maar samen met de Italianen drink ik mijn laatste illegale rhum op en wordt het toch nog gezellig.

's Morgends nemen we afscheid en zet ik koers naar Boujdour, omdat Layounne verder is dan ik eigenlijk wil rijden, heel deze lange kustweg hangt namelijk al zwaar mijn kl*ten uit, urennlang hang je schuin naast de motor om de wind te compenseren die hard langs de zijkant inbeukt en het verbruik met 25% doet stijgen.

Boujdour was een gok, want zeer klein op de michelinkaart, maar een goede gok. Op de camping neem ik een volledige bungalow voor mezelf en na een aantal films op de sateliet TV zie ik later op de avond alle deelnemers van de ¨Budapest-Bamako¨ rally binnenlopen. Over 100 wagens en een 10-tal motoren.

Deze zijn op weg naar beneden en rijden dus in de andere richting dan ik, toch wordt ik de volgende dag door 1 van hen ingehaald op een motor. Het blijkt niet iemand die het noorden kwijt is, maar wel een jonge Canadees, Daniel genaamd, die de rally beu is, en besloten heeft Marokko te verkennen.

Daniel is 21, heeft het vliegtuig genomen naar Duitsland, daar een motor gekocht en dan gedacht; zal ik eens aan een rally meedoen? Na vele dagen van altijd maar gasgeven, tot ´s nachts toe, en weinig slaap, bleef er van het avontuur van een rally maar weinig over en besloot hij terecht van misschien ook eens iets van het land te zien. Dat komt goed uit, want dat is exact wat ik ga doen en zonder veel woorden gaan we samen verder en checken in Tarfaya in het enige hotel in.

De vlucht uit Mauritanie

2011-01-27T03:50:00.000-08:00

Dag 53-55

Eén dag rust in Nouakchott wordt opgevuld met wat inkopen in de Israëlische supermarkt en het laten poetsen van mijn motorlaarzen op de markt.

Nog een snel bezoek aan de vismarkt en dan terug naar de rust van auberge Sahara, want het verkeer is zo gevaarlijk, dat je er best gewoon uitblijft.

De volgende etappe gaat tot Nouadhibou, veel keuze heb je daarin niet, want tussen deze 2 grootste Mauritaanse steden is er gewoon niets,enkel de oneindig lange weg naar het Noorden.

Eens in Nouadhibou valt op hoe klein deze stad is,met één lange hoofdstraat met wat winkels , tankstations en eetgelegeheden. Het verkeer is rustig, met nooit meer dan 10 wagens in het straatbeeld. Toch slagen deze erin met hun getoeter de indruk van een grootstad te wekken, waarom er zonodig rondgetoetert moet worden,is mij kompleet onduidelijk.

Ik verblijf in het centrum in een auberge aan 9 euro voor het gekende ´hokje met een bed´ en maak me een beetje zenuwachtig voor de volgende ochtend.

Dan zal ik namelijk de grens met Marokko passeren, de laatste grens voor ik terug in de beschaving kom, de laatste keer dat ik het ´carnet de passage´ moet bovenhalen, en de eerste moderne banken met een ATM,die mijn Mastercard niet uitspugen.

Mauri: zand en mercedessen

2011-01-17T07:04:00.000-08:00

Dag 49-53

Om vlot weg te geraken uit Bamako, waar drukte en chaos dag-dagelijkse realiteit zijn, vertrek ik om 7u ´s morgens, vlak voor de zon op is.

Zicht over de Niger

Hoewel ik het volledig stratenplan van Bamako op GPS heb, valt dit niet mee, meemaals neem ik stukken enkele richting, om toch maar een beetje op koers te blijven, hopende dat de agenten,die normaal op elke hoek staan, nog slapen.
Deze laatste dagen zijn de ochtenden ook merkbaar kouder, en door het stof in de lucht, raakt de zon er pas rond 9u00 met wat warmte doorheen.

Mijn doel vandaag is Diéma, een kruispuntstadje op de afslag naar Mauritanië. Via opzoekwerk op het internet, kwam ik uit bij ´village ventures´, een ontwikkelings-project van een Engelse dame. Omdat er geen andere slaapplek was in Diéma, ging ik haar dan maar opzoeken. Meteen werd ik hartelijk verwelkomd en kreeg een hutje toegewezen.

Deze vriendelijke oma, Pam is haar naam, liet me gelijk al haar projecten zien. Ze had eigenhandig de hutjes gebouwd, had jongeren in opleiding en de waterput was net klaar. Ook leverde ze diensten aan alle scholen en ziekenhuizen in de buurt, indrukwekkend. Heel de dag was het een komen en gaan van allerhande lui, dorpshoofden, metselaars, veehouders of gewoon mensen die iets nodig hadden of goeiedag kwamen zeggen.

Van haar heb ik veel over de Malinezen en liefdadigheid geleerd (www.villageventures.info). Via deze weg wil ik iedereen vragen om haar site te bekijken en eventueel te helpen, deze dame leeft van dag tot dag, geeft alles wat ze heeft, en is verantwoordelijk voor veel mensen en kinderen, zonder ooit aan zichzelf te denken.
De volgende morgen stond de oversteek naar Mauritanië op het programma, wat niet erg vlot verliep.

Via Nioro du Sahel (een bandietendorp, waar ooit nog westerlingen ontvoerd werden) kwam ik vroeg aan de grens, om daar van de douane te horen dat ze geen stempel hadden om het carnet af te stempelen, terug naar Nioro dus. Na deze omweg van 120 km, passeerde ik de grens om eindelijk in Mauritanië te komen. De vele checkpoints, waar ik voor gewaarschuwd was, waren geen fantasie, vlak na de grens al 3 op 10 kilometer. Bij de laatste vroegen ze achteloos naar mijn verzekering.

Ik voelde de bui al hangen, want ik wist dat mijn ´carte brune´ hier niet geldig was. De duidelijk corrupte agent begon direct over ´une infraction´ en een boete. Ik hield me van de domme en stelde voor naar een verzekering op zoek te gaan, wat hij goed vond, als hij mee op de motor achterop kon. Daar dit onmogelijk was, liet hij me na een halfuur toch maar alleen gaan, om even later voor de gesloten deur van een verzekeringskantoor te staan,het was namelijk middag. Een vriendelijke kruidenier belde de kerel op en even later stond ik terug bij de corrupte flikken, die iedereen tegenhielden en alles lieten uitladen op zoek naar ´cadeaux´. Daar ik een fles sterke drank in de bagage had die niet ontdekt mocht worden (Mauritanië is strikt islamitisch), had ik een cola meegebracht en toonde trots de verzekering. Daar was hij niet echt blij mee en na wat gemor,betaalde ik snel met mijn kleinste bankbiljet (nog geen euro) en maakte dat ik wegkwam. Nog 5 controleposten later was ik nog voor donker in Ayoun El Atrous en bleek dat Mauritanië toch nog even wennen zou zijn. Het hotel terplaatse had enkel ´hokjes met een bed´ in aanbieding en het fantastische restaurant dat ze me voorstelden, bleek een mat op de grond en 2 kookpotten op straat te zijn.

Ik kon kiezen tussen rijst en couscous en als vlees lieten ze een emmer met vliegen en beenderen zien. Ik koos voor enkel de rijst,maar kreeg toch wat beenderen en een volledige geitepoot opgediend. Mauritainië maakte niet echt indruk, ook al omdat ze me bij een Total tankstation even voordien, hadden opgelicht met benzine uit bussen aan 2 euro de liter, en erger nog,vermengd met water. Dankzij de speciale trechter met filter echter, die ik al 2 maanden bij heb en nog niet kon gebruiken, heb ik kunnen vermijden dat het water in de tank terechtkwam. Je zal maar ergens in de woestijn stranden door zulke schurken.
Door deze slechte introductie in de arabische wereld, die toch een groot verschil is met het echte afrika van Mali, opteerde ik om snel naar Nouakchott te rijden met slechts 1 stop in Aleg. Toegegeven, het Mauritaans landschap is de moeite, met vele groene weiden, spectaculaire rostformaties en natuurlijk het zand van de sahara, dat soms de weg komt innemen.

Wat ook opvalt zijn de dode beesten en de auto´s, de beesten die doodgereden worden, laten ze namelijk gewoon rotten langs de weg ,omdat de dieren niet halal zijn (niet op rituele wijze geslacht) en de auto´s zijn voor 90% mercedessen van hetzelfde (oude) type, waarvan de wrakken de kant van de weg ontsieren, samen met de kadavers van dode beesten en bergen afval, dat door de levende koeien dan weer wordt opgegeten.

Hier lagen zeker 10 karkassen

Van Aleg naar Nouakchott passeer ik nog grote zandduinen, die de weg doen op en neer gaan, als was je op weg in een zee van zand en met exact 0,0 ougiuya op zak (ik had met de laatste 3 euro waard een paar liter getankt om er te geraken) kom ik terecht in de chaos van de hoofdstad.

Hier leer ik weer een nieuwe manier van rijden kennen, die erin bestaat gewoon voor je te kijken en gas te geven, als je een klaxon hoort, wil dat zeggen dat er iemand bijna tegen je rijdt.

Aan een verkeerslicht wordt ik nog bijna gegrepen door een vrachtwagen die op volle snelheid door het rood rijdt (die vrachtwagenchauffeurs toch...) en enkel door vol op de gas te gaan kom ik veilig aan in auberge Sahara, een ware oase voor de ´overlander´. Hier tref ik behalve de Italianen, die ik bij Pam in Mali leerde kennen, ook nette kamers, goed eten en Wifi. Nog enkel 500 km zitten tussen mij en de Westelijke Sahara, Inch ´Allah.

Laatste dag in Burkina Faso

2011-01-12T07:54:00.001-08:00

Dag 45-48

Vanaf Bobo was het maar 50 km tot in Banfora, dus had ik tijd genoeg om gelijk de buurt van Banfora te verkennen, die zoals beloofd door de reisgids, zeer mooi was. Eerst naar de watervallen van Kariguélla.

Door de fantastische gps kaarten van OpenMapSource kon ik zonder problemen binnendoor rijden, en van het groene landschap genieten waar ik voor het eerst landbouw zag op grote,industriele schaal.
Bij de watervallen aangekomen was ik de enige toerist en kon ik het terrein zonder gids verkennen en me aan wat amateur bergbeklimmen wagen en zo m´n eigen route volgen, heerlijk.

Van daar ging het door authentieke dorpjes naar het meer van Tengréla, waar een boottrip naar de Hippo´s in de inkomprijs was inbegrepen. Na een halfuurtje al zagen we het eerste nijlpaard z´n kop boven water steken, en even later dreven we op 50 meter van een 5 tal nijlpaarden.

Een camera met zoom had leuk geweest

Omdat er een kleintje bij was konden we niet dichterbij komen. Gelukkig had ik een eigen peddel meegenomen om in geval van nood mee te peddelen, want die beesten kunnen gevaarlijk uithalen.

Na weer een mooi ritje kwam ik aan een bruggetje dat versperd was en waar ze geld vroegen om de takken weg te halen, of ik kon ook langs deze weg:

Ik heb dan maar betaald, hoewel het duidelijk oplichting was en zo was ik op tijd in Banfora om in te checken bij het charmantste hotel van Burkina, La Canne au Sucre. Hier maken ze hun eigen rhum en dat kon ik merken aan de hoofdpijn en de rekening de volgende dag.

Volgende dag nog 100 km piste (de laatste, de rest zal asfalt zijn) om bij de Pics de Sindou te geraken en dan richting Mali. Die pics de Sindou vielen een beetje tegen, ik denk dat ik ze allemaal op deze foto heb gevangen.

De grensovergang ging in een afrikaanse recordtijd van 45 minuten en 2 dagen later ben ik terug bij Auberge Djamilla in Bamako, waar ik een maand geleden met Boni, de 2 andere Belgen tegenkwam.

Boni is trouwens nu in het hospitaal van Lomé, Togo, opgenomen met malaria, hopelijk geneest hij snel.

(EDIT: Boni bleek de zwaarste vorm van malaria te hebben en moest gerepatrieerd worden naar Belgie, hij is beter nu, maar de motor staat nog altijd in Lomé)

Ik zet in 2 dagen koers naar de grens met Mauritanië.

In 2 dagen door Ghana

2011-01-08T06:53:00.000-08:00

Dag 42-44

Na het afscheid van Nicolaas en Isabel (mogen ze vlot door donker Afrika geraken) was het terug aan mijn eigen tempo rijden, dwz. volle gas tot net na de middag en dan de bar van het hotel opzoeken. De eerste dag geraakte ik zo tot in Techiman en de tweede dag tot vlak voor de grens met Burkina, in Lawra.

Al die tijd was de weg perfecte asfalt, tot 40 km voor Lawra.
Na een maaltijd in een ´spot´, een soort klein restaurant voor de plaatselijke bevolking en thee bij een vriendelijke bandenlegger heb ik nog wat geld gewisseld in gezelschap van de politie, die in uniform en met mitrailleur, mijn uitnodiging voor een drink niet afsloeg. Hij bestelde een Guinnes, sloeg die achterover, en ging terug aan het werk, proffesionele kerel hoor voor de rest. Van hem leerde ik dat een politieman nooit in zijn eigen gebied kan werken, maar altijd wordt verplaatst naar een andere kant van het land, om corruptie tegen te gaan.

Deze kerels waren met een project bezig voor weeskinderen en zijn erin geslaagd wat sponsoring los te weken.

Na een nachtje in een ´schrale´ auberge, was ik volgende morgen klaar om aan te zetten richting de grens met Burkina. Door mijn vroege vertrek was ik al om 8 uur aan de grens en rond 9 uur zonder problemen in Burkina.
Hier had ik gehoopt om een mooie piste richting Bobo aan te treffen, ware het niet dat ze de mooie piste volledig verknald hadden door er asfalt over te leggen,en zo was ik rond 13 uur in Bobo. Onderweg ook nog deze rare vogels tegengekomen:
Een 14 tal splinternieuwe en propere BMW´s uit Italie

En deze kerel met een geit op z´n brommer

Ik ben nu dus in Bobo in l´Auberge,met zwembad, wifi, airco en al die andere luxe, die ik na zo´n zware dagen wel verdient heb...

De kust van Ghana

2011-01-05T11:42:00.001-08:00

Dag 35-41

Hoewel we een mooie plek vinden in de vorm van de´Casablanca beach resort´, is nieuwjaarsavond een beetje een misser.

We hadden een paar flessen drank gekocht, waaronder een Piper Heidsieck voor 7 euro, maar toen we om 9 uur richting bar/restaurant gingen bleek die gesloten te zijn. Nieuwjaarsavond was voor ons dus noedels klaargemaakt op de kamer en rond 12 uur met de bewaker naar de vuurwerkloze lucht staren.
Nu klinkt dat wel erger dan het was, want in goed gezelschap van Nicolaas en Isabel werd het toch nog gezellig.

Omdat het beloofde internet maar niet in orde geraakt, gaan we 3 dagen later naar Cape Coast, om ook daar nog 3 dagen te blijven, wat kastelen te bezoeken en de blog bij te werken.

Onze laatste dag samen, want ik vertrek 6 januari richting Marokko, brengen we door in het Nationaal park Kakum .

Hoewel duur en wat verknoeid door onze luidruchtige groep, zijn de hangbruggen zeker de moeite, en hoogtevrees bevorderend.

Daarna nog even bij de Hollander van de Monkey Forest binnenspringen, die we gisteren aan de bar van het beach resort aantroffen. Hij had een mooie dierentuin met een aantal speciale en zeldzame dieren waaronder de civetkat en gennetkat.

Jungle Fever

2011-01-03T23:29:00.001-08:00

Dag 33-34

Ergens onderweg gisteren zijn we Boni kwijtgespeeld, toen wij een piste links opreden, zagen we hem nog net rechtdoorrijden, gelukkig is de gsm ontvangst hier prima zodat we enkele dagen later weer samenkomen.

Toen we, na het bezoeken van de drukke markt van Kumasi, de stad verlieten, hadden we met drie dezelfde droom: overnachten in een tentje in de brousse! Een mogelijke route werd uitgestippeld en een voorraadje eten aangekocht.

Eerst een verbindingsrit tot Dunkwa over asfalt en dan proberen in zuidelijke richting de bergen in te rijden. Dat was echter niet zo simpel, en net voor het donker werd zijn we dan maar op goed geluk de brousse ingereden en snel een veilige kampeerplek gezocht.

Het was zeker een speciale ervaring, vooral door het oorverdovend geluid van de insecten en het urenlange lichtspel van bliksems in de verte. ´s Morgends een ananas gevonden niet ver van de tent en het ontbijt was bijna klaar.

Omdat we wisten dat we niet op de juiste piste zaten en deze ook nogal technisch was reden we eerst terug naar Dunkwa om nu wel snel in de juiste richting een mooie weg aan te treffen naar Bagoso.

De mensen in de dorpen konden hun ogen niet geloven toen wij passeerden en reageerden daarom soms nogal raar. Op het eerste zicht zijn de mensen hier in Ghana soms nogal aggressief, maar eens er contact gelegd wordt verandert hun hele houding. We hebben nog geen echte negatieve ervaringen gehad hier.

Jungle Pose van Isabel

En van ons drie (met banaan)

Na een dag rijden door echte jungle komen we zo aan bij de kust, en voor het eerst sinds Dakar zie ik de zee.

Hier nemen we een soort vakantie in de vakantie, en zoeken we een leuke plek om het nieuwe jaar te vieren.

Mole National Park

2010-12-30T12:15:00.003-08:00

Dag 30-32

Na Tamale gaat het richting Mole National Park, dat enkel te bereiken is via een 90 km lange kiezelweg die helemaal kapot gereden is en waarbij je een rimpeleffect krijgt dat ook wel eens dakdak of wasbordpiste genoemd wordt.

Het rammelt de vullingen uit je tanden onder de 70 km/u, maar als je zo snel gaat, kan je ook maar net remmen voor de putten en zanderige stroken, redelijk gevaarlijk dus.
Het park zelf is modern met een zwembad en een bont allegaartje van toeristen.

De volgende morgen regelen we een jeep-safari van 3 uur door het park en spotten een redelijk aantal dieren, waaronder 3 soorten antilopen, een cobra en een paar grijsapen.

Omdat het een uitzonderlijk nat seizoen was en heel het terrein voldoende van water voorzien is zijn er al een week geen olifanten gezien, maar net voor we willen vertrekken,wewaren zelfs al aan het inpakken, komt onderaan de vlakte, aan de grote waterput, een olifant tevoorschijn, een mooie afsluiter. Jammer genoeg zoomt mijn klein fototoestelletje niet genoeg in om de olifant vast te leggen.
´S middag´s rijdt Nicolaas voor de eerste keer lek op de piste van Mole naar de asfaltweg en met de hulp van een aantal politieagenten die passeerden, duurt het toch nog een paar uur. Al die tijd wacht ik in het volgende dorp, waar ik alvast slaapplek organiseer bij het Cacao Research Institute of Ghana, het moet niet altijd een hotel zijn.

Nog 300 km zuidelijker komen we aan in Kumasi, dat behalve zeer druk, ook gelegen is in een andere klimaatzone, een tropischer landschap met heuvels maar toch nog steeds zeer warm.

Ook zag ik iets speciaals vandaag,namelijk een wolk, ongeveer 30 seconden reed ik in de schaduw van een wolk, en dat was toch weeral weken geleden.
Later die avond regent het zelfs een paar uur, warme regen, maar toch.

Christmas in ATM heaven

2010-12-25T00:51:00.001-08:00

</i>

Dag 28-29

Na de botte weigering van mijn splinternieuwe Mastercard door zowel Mali als Burkina, is het goed om in Engelstalig Ghana aangekomen te zijn. Ghana gaf net over de grens al de indruk moderner te zijn,met winkels die een likje verf aan de buitenkant hebben en ook nog eens meer dan 3 produkten in de aanbieding, maar nu blijkt het net als in de ´lonely planet´ aangekondigd, ook nog ´ATM heaven´ te zijn. Voor het eerst deze reis rollen de bankbiljetten uit de automaat, biljetten van 5 Cedi (2,5 euro) voor de maximum waarde van 100 euro. Toch voel ik mij al direkt rijk, in ieder geval rijk genoeg om deze avond een uitgebreid kerstdiner te betalen.

Na in Tamale een 5-tal hotels zorgvuldig te beoordelen,komen we terug uit bij Hotel Relax. Daar is WiFi voorhanden zodat op kerstdag met de familie kan ge-skypet worden, en hoewel de Muezzin van de moskee aan de overkant wel erg z´n best doet de koraanverzen vandaag extra hard door de speakers te jagen, slagen we er met z´n vieren bijna in een kerstsfeer op te roepen, met dank aan de op restaurant zelf meegebrachte kaars.

Rust in Ouagadougou

2010-12-21T07:28:00.000-08:00

Dag 23 - 25

Aangekomen in het backpackers plaatsje ¨Le Pavillion Vert¨ in Ouagadougou nemen we de tijd om een aantal zaken in orde te brengen, zoals het repareren van mijn velg, dat bij de eerste die ik het vroeg, de mechanicien van een Total tankstation, geen enkel probleem was. Ik zou zeer tevreden zijn, en amper 1 uur later was ik dat ook, wiel gedemonteerd, band eraf, even de fiets op om het ergens te laten warmblazen en rechten en klaar. Iemand met zijn hiel en 1 bandenlepel een band zien monteren is ook magisch, zeker voor iemand als ik, die 3 lepels nodig heeft en dan nog een arm tekort heeft.

Bij ons willen ze aan zoiets zelfs niet beginnen, of kost het handenvol geld.

Probleem 2: lichte vorm van tourista, ik zal geen verdere details geven,laat ik zeggen dat ik net op tijd een kamer met toilet had gereserveerd.
Probleem 3: geld, nergens in Mali en nu ook in Burkina kan ik terecht mijn mijn Mastercard, Visa is geen probleem maar heb ik niet. Nog even en ik ben even arm als de gemiddelde Afrikaan.
Probleem 4: Visa voor Ghana en Mali, opgelost in 2 dagen, recordtijd!
Probleem 5: Achterband is half versleten, opgelost in 1 dag door de eigenaar die ook motorfreak is en door stom toeval een aantal perfecte banden kan leveren die anders in heel West Afrika niet te vinden zijn.

Verder heb ik nog postkaartjes verstuurd en mijn kleding gewassen en dan rest enkel nog relaxen bij 30 graden plus...

Van de Dogon naar Burkina

2010-12-19T07:07:00.000-08:00

Dag 21-22

Daar op de falaise de Dogon werd al snel besloten van een dag te blijven en een korte begeleide wandeling te maken langs enkele authentieke Dogon dorpen. 1 van de broers van het dorpshoofd ging met ons langs de steile wanden naar beneden om 2 dorpen later ons te verrassen met een klim langs een soort ladders, gemaakt uit een boomstam, recht terug naar boven. Wij vonden dit spectaculair, maar als even later een moeder met korf op het hoofd en kind op de rug, dit zonder verpinken nadoet, plaatst dat alles terug in perspectief.

Het landschap en de dorpen zijn zonder meer fantastisch, het feit dat onze gids ons langs alle dorpshoofden leidt, zonder vooraf te verwittigen dat een gift van colanoten vereist is, is dat net iets minder. Meer dan eens staan we met de mond vol tanden, en bij het 3de dorp gaan we op zoek naar iets om te dorphoofden te plezieren, we kopen dan maar 3 pakken thee.

Overal worden we gevolg door de kinderen die spontaan onze hand vastnemen en dan beginnen te vragen naar een stylo, bonbon of argent, maar meestal gewoon verlegen goedendag komen zeggen.

De dag erop wordt ik wakker met alle symptomen van verkoudheid, altijd verdacht hier in malariagebied, maar het is hier dan ook winter. Dat het winter is zie je duidelijk aan de lokale bevolking die ´s morgens met dikke jassen rondloopt en klaagt over de koude, terwijl de temperatuur hier nauwelijks onder de 20 graden zakt.

Ondanks een kop vol snot zetten we koers richting Burkina Faso, waarbij eerst een duinengorgel moet bedwongen worden, en ons dan een 30 km zeer zanderige piste wacht.

Nicolaas en ik gaan er vlot door, gepaard met enkele valpartijen, maar voor Boni, die nog geblesseerd is en Isabel, die moeite heeft met het gewicht van de motor, zijn de eerste 100 meter zeer moeizaam.

Isabel heeft echter een oplossing gevonden in de bushtaxi, terwijl Nicolaas haar motor erdoor rijdt.

Ondertussen ontdek ik ook nog een flinke deuk in m n achtervelg, waarschijnlijk opgelopen door op asfalt in een diepe put te rijden.

In de namiddag bereiken we dan de Burkinese grens, waar een ander probleem opduikt, we zijn wel bij de douane aangemeld na ons grensoverschrijdend rivieravontuur, maar niet bij de politie, we hebben dus geen ingangsstempel voor Mali.

Het is alsof we een voorkeur hebben om illegaal te reizen, maar dit is gewoon een blunder, daar we nog in het politiestation zijn geweest om de weg te vragen naar de douane. Gelukkig is in Afrika een oplossing nooit veraf, en na betaling van 5000 Cfa zet de politieofficier een ingangs- en uitgangs-stempel, compleet met 2 verschillende handtekeningen.
Nu we eindelijk officieel in een land zijn, gaat het snel richting Ouagadougou, de hoofdstad met de leukste hoofdstadnaam ter wereld.

Mali Touristique

2010-12-18T07:38:00.001-08:00

Dag 18-20

Na 4 dagen rust in Bamako, rijden de tenere´s weer, en deze keer in formatie van 4, ik en Boni en Nicolaas en Isabel. De weg naar Segou, en dan Djenne, is geasfalteerd, en dus gaat het vlot. Onderweg verandert het landschap langzaam en komen er meer rotsformaties voor, zodat het een beetje lijkt op de Far West uit Amerika.

In de namiddag rijden we Segou binnen en gaan op zoek naar een betaalbaar hotel, en na een uurtje vinden we een kamer met 4 bedden voor 20000 Cfa, toch een 30 euro, maar hier begint dan ook de meer toeristische kant van Mali. Het is ook al duidelijk dat die toeristen massaal afwezig zijn wegens de recente dreigingen van AQIM, de Maghrebijnse tak van Al Qaida. In Segou worden we op de plaatselijke markt constant gevolgd door enkele mensen van de toeristische dienst, zogezegd voor onze veiligheid, terwijl net het gevolgd worden ons onveilig doet voelen. Zelfs in een klein restaurant volgen ze ons, en als we ze wegsturen, merken we iets later dat ze langs de achteringang terug binnen zijn en net zoals wij eten bestellen.

De avond wordt afgesloten door naar de vertrekkende marktkramers in hun pirrogues te kijken in het gezelschap van Felix, een vlotte neger,die ons voorsteld een feestje te bouwen met de ¨ministre de l´ambiance¨, die hij persoonlijk kent. We doen het maar niet.

De volgende dag gaat het naar Djenne,met zijn grootste uit modder opgebouwde moskee, het kroonjuweel van Mali, en vaak afgebeeld op reisgidsen.

Bij aankomst aan de ferry naar het schiereiland worden we opgewacht door vele verkoopsters van juwelen en prularia, en 1 gids. Deze weet ons te overtuigen door ¨moins cher que gratuit¨ te werken,of toch bijna.

Hij vertelt ons dat het toerisme hier volledig ingestort is sinds de problemen met Sarkozy en hun president en de terreurdreiging, dit wordt ons pijnlijk duidelijk even later in Djenne, door de wanhopige blikken en verhalen van de verkopers. We zien de rest van de dag nog 2 blanken, terwijl hier normaal busladingen afgezet worden en geen plek in een hotel te vinden is. Na de rondleiding eten we bij de gids thuis een spaghetti, en verteld hij dat de grote Imam een ziek kind heeft en dat we daarom bij hoge uitzondering de binnenkant van de moskee kunnen bezoeken, normaal verboden terrein voor ongelovigen. Als hij dan ook nog kompleet wanhopig de prijs halveert, kunnen we niet weigeren, deze mensen zitten echt op hun tandvlees. Het bezoek, dat in het donker verloopt, valt wat tegen, want de buitenkant is 10 maal mooier dan de binnenkant.

Wat ook opvalt in Djenne is de ongelofelijke vuilheid in de straten, half stort, half open riool, toch heeft Djenne zeker charme.

De volgende dag zijn we weer op pad en deze keer richting de Dogon vallei, een rotswand van 30 km lang waar mensen sinds de oudheid hun dorpen hebben tegenaan gebouwd. De normale gang van zaken is dat je een gids neemt en dan 2 tot 10 dagen door de vallei trekt, maar wij doen een poging met de motor. Bij valavond komen we aan bij de fallaise en wordt de piste merkbaar zwaarder, Isabel valt een keer zonder erg en ondertussen ontdekken we dit uitzicht

Al snel rijpt het plan om daar te kamperen, maar daarvoor moeten we in het dorp vlakbij toestemming vragen aan het dorpshoofd. Een van zijn zonen legt ons uit dat wildkamperen verboden is maar dat er in het dorp een speciaal aangelegde plaats is voor toeristen met alle faciliteiten. Aangezien het uitzicht ongeveer even mooi is en de prijs niet te duur, nemen we zijn aanbod aan. En zo wordt ik dus wakker op mijn verjaardag na een nacht in open lucht met dit uitzicht...

Even later in Bamako

2010-12-12T05:46:00.000-08:00

Dag 15-17

Toen we uit ons luxe hotel gezet werden omdat er geen plaats meer was, we hadden namelijk niet gereserveerd, reden we de stad uit en bij een kruispunt draaide ik tegen de richting de weg op. Direkt volgde er gefluit uit alle hoeken, maar ik deed of ik het niet hoorde en reed wat verder het tankstation op. Daar wist ik even niet wat ik zag, 2 Yamaha Tenere s, zoals de onze, en met Belgische nummerplaat stonden in de carwash. Twee jonge mensen kwamen te voorschijn, Nicolaas en Isabel, beiden uit Antwerpen, wat een toeval. Ondertussen stond ook een politieman naast ons en vroeg onze papieren, we mochten hem volgen naar de chef. Daar volgde een hoop verontschuldigingen en uiteindelijk liet de chef ons gaan, zeer tegen de zin van zijn adjudant, wel mochten we de agenten tracteren op een paar frisse drankjes.

Eens terug bij de Belgen was al snel duidelijk dat we teveel te bespreken hadden en dat we hen zouden volgen naar Auberge Djamilla, een soort hippiekamp. Gezellige dagen volgden van motoronderhoud en vergelijken van plannen en reizen. Nikolaas en Isabel, jonge artsen, zijn zeer ambitieus en gaan de komende maanden dwars door Congo en langs de oostkust terug naar Europa, iets wat nog bijna niemand hen heeft voorgedaan.

Alles is ok voor de rest, behalve dat ik terug ben beginnen roken en ik mn kleine teen heb gebroken...

Tot Bamako

2010-12-09T05:52:00.000-08:00

Dag 12-14

In Kayes brengen we onze laissez passer voor Mali in orde bij de douane. Geen enkele keer wordt er gevraagd waarom we niet langs de officiele grens zijn binnengekomen. Het visum was al in orde en het laissez passer kost ons 8 euro. Wat een verschil met de moeilijkheden in Senegal. Jammer dat ik er niet meer binnenkan, ik had er op de terugweg willen passeren.

De volgende dag zetten we aan richting Kita, 340 km verder, we verwachten asfalt, maar krijgen van de eerste kilometers miserie.

De Chinezen zijn hier een weg aan het bouwen, maar op geen enkele plaats is die weg al klaar, wat ons doet ploeteren over de piste langs de bouwwerf.

Na een hele dag hebben we 90 km afgelegd en na een te dure ferry zijn we in Bafoulabe.

De politie begeleid ons naar het enige hotel in de stad, wat een bungalowcomplex is voor ontwikkelingshelpers.

De volgende dag beginnen we aan de 230 resterende km naar Kita.

's morgends 3 uur piste voor 90 km tot in Manantali en 's middags nog eens 100 km piste in 3 uur tijd. De piste is zowat verlaten op 2 vrachtwagens en deze grote bus na. Hoe die bus door de moeilijke passages raakt, ik had het graag willen zien.

Maar dan gebeurt er iets fantastisch, iets waar ik al dagen van droom, materialiseert zich voor mijn ogen, een asfaltweg, en nog een goeie ook, beter dan in Belgie zelfs, hoewel dat niet veel wil zeggen.

Ik ben blij als een kind dat ik in de laatste kilometers van vandaag versnelling 3 en 4 kan gebruiken. Mooi hotel in Kita en de dag erop naar de hoofdstad Bamako, langs dezelfde perfecte asfaltweg, waar péage dient te betaald worden, maar niet door tweewielers.

Nu ben ik dus in de drukke, brommergekke, ademafsnijdende hoofdstad waar ik een paar dagen blijf in het door Lonely Planet terecht aangeraden hotel Tamana. Denk zwembad, wifi, airco, koele drankjes...

Groeten

De oversteek

2010-12-06T05:03:00.001-08:00

Dag 10

Senegal en zijn bewoners zullen altijd in ons hart gesloten liggen, we hebben er enkel leuke ontmoetingen gehad met hulpvaardige mensen met heel wat humor.

De laatste mail echter van de kwaade baas van de scheepsfirma, waarin hij onze voorstelling tot betaling van de kosten, parreert met de eis van 40 000 euro per moto, doet ons besluiten het land zo snel mogelijk, en wel illegaal, te verlaten.

Op een paar uur zijn de plannen klaar met de hulp van een goede landkaart, maar nog meer met het gebruik van de sattelietbeelden van google earth, waar praktisch elk ezelspaadje op te zien is. Waypoints worden in de gps gezet, en de volgende dag vertrekken we voor daglicht.

De eerste 150 km zijn asfalt, het bord midden op de weg [Gendarmerie/arrete] wordt met een zwier ontweken nog voor de betreffende gendarme uit de schaduw van een boom tevoorschijn is gekomen, en zo draaien we iets verder de onverharde hoofdweg van een dorp op. Hier begint de weg naar de vrijheid.

De piste is zeer mooi maar er moet wel genavigeerd worden, want er zijn paden in alle richtingen. De lokale bevolking, die hier nog nooit een toerist zag, is echter heel behulpzaam.

Vrij vlot komen we dan ook aan waar we moeten zijn, namelijk,het drielandenpunt (Senegal/Mauritanie/Mali) bij Balou.

Nog 1 obstakel zit tussen ons en Mali, de rivier Faleme. Met een gids uit het dorp op een motorfiets, verkennen we een paar plaatsen waar de rivier doorwaadbaar zou zijn,maar gezien de zachte zandbodem en Boni's eerdere slechte ervaring met een rivier doorsteek (zie youtube), achten we het te gevaarlijk. Dan wordt de man van het dorp met een pirogue (kanoo) gebeld, want zelfs in de kleinste dorpen is gsm ontvangst. De man wil 10000 Cfa, wat een 15 euro is, we wegen dit even af tegen de 40000 euro, en aanvaarden.

Heel de oversteek gaat vlot en met de hulp van een tiental negers, staan we iets na de middag aan de overkant.

Het is ons gelukt! Of nog niet helemaal, we moesten nog van de oever naar boven, tewijl ik met volle bepakking door het zand worstel, komt om de hoek de weg naar boven langzaam in zicht, een steile rotspartij met diepe geulen links en rechts. Ik heb geen tijd om na te denken, als ik stop in het mulle zand zit de motor vast en er rest dus niets anders dan er vollegas voor te gaan. Eens op de stenen krijgt het doorspinnend achterwiel grip en ik schiet de helling op. In een paar seconden beslis ik over de lijnen die ik moet volgen, maar gelukkig valt de motor stil, zodat ik de weg wat verderop beter kan bestuderen. Ik ben bijna boven als de motor nogmaals afslaat en het achterwiel in een diepe geul zakt.

Samen met de al wat oudere man uit het dorp, en de stokoude werker van terplaatse, sleuren we de loodzware motor eruit en leg ik de laatste meters af. Even denk ik dat ik dood ga en de helpers leggen me in de schaduw en gieten water over me, de temperatuur, 42 graden.

Ik loop terug naar beneden, om Boni te waarschuwen, die nog steeds niet 100% fit is. Met zijn nog zwaardere motor zal het nog moeilijker worden. In een vlaag van zinsverbijstering besluit Boni zijn motor naar boven te laten rijden door onze gids. Die jongen ziet dat helemaal zitten, en valt de helling volgas aan, zoveel roekeloosheid, daar kan je enkel maar respekt voor hebben. Bijna boven gaat het bijna spectaculair mis, hij recupereert maar zakt dan in de andere geul,daar waar ik ook vast zat.

Met de hulp van iedereen, ook de kinderen deze keer,staan we boven. Ook leuk, een kind van 7 jaar, naar beneden sturen om de gigantische bagagezak van Boni op te halen, meer als grap, maar als je dan die zak, die groter is als het kind, zonder problemen naar boven ziet dragen, kan je enkel maar respekt hebben voor deze mensen, die alles zouden doen om die vreemden te helpen.
Er resten dan nog 2 uur piste langs dorpjes die nooit eerder een toerist zagen passeren, wat het toch iedere keer weer speciaal maakt, iedereen is blij en wil kennismaken en dat maakt de moeheid en warmte dan toch weer draagbaar.
Nog 2 uur later staan we in Kayes, Mali en neem ik een duur hotel om onze overwinning te vieren.

Recuperatie

2010-12-04T09:22:00.000-08:00

Dag 7-9

Nu we in Ouro Sogui zijn aangekomen, en Boni zijn voet en rib lijkt te hebben gebroken, nemen we de tijd om te recupereren.Voorlopig gaan we nergens heen. Eerste prioriteit is naar het ziekenhuis, waarvan we hebben gehoord dat ze een X-ray machine hebben. Het ziekenhuis is vrij groot en half een militair complex, zo lijkt het, elke afdeling wordt bewaakt door een kerel in een duur kostuum, die mondjesmaat mensen doorlaat met de juiste papieren. Ik en Boni raken als blanken makkelijk binnen, maar wachten dan net als de rest netjes onze beurt af.

Na een eerste diagnose door een doktor, die zegt dat de voet niet gebroken is, hebben we terug moed. Boni zal dan nog uren moeten wachten op z´n x-ray, terwijl ik terug naar het hotel rij. In de namiddag krijg ik het goede nieuws : voet niet gebroken. Dit betekend dat we binnenkort toch samen verder kunnen, anders was dit einde avontuur voor Boni, en moest ik alleen verder.

De volgende dag had ik tijd om de motor te repareren, ik heb de ventilator uitgebouwd, aangepast en succesvol terug gemonteerd, de radiator lekt niet dus kan ik weer verder. Het is alleen wel ongeloofelijk hoe de motor eruitziet na amper 600 Afrikaanse kilometers.

Het gaat nu elke dag iets beter met Boni, het ergste is de pijn aan de ribben, hopelijk zitten we niet te lang vast.

Road to Hell (vervolg)

2010-12-03T06:24:00.001-08:00

Dag 6 vervolg

Toen het stof was gaan liggen, zag ik Boni alweer rechtstaan met alle ledematen er nog aan, verklaren dat het allemaal wel meeviel. Enkel wat kneuzingen en schaafwonden, leek het. De motor bracht het er zelfs nog beter vanaf, rechtop zetten en verder rijden.
Amper een paar kilometer verder was het mijn beurt, in een diepe zandgeul raakte de motor de rotsen aan de linkerkant en crashte hard, ik maakte een koprol en had gelukkig niets, de motor een gebogen radiator en plastic schade.

Door de gebogen radiator zat de ventilator klem en zou de motor, net als mij, verschillende keren oververhitten die dag.


De radiator volgt normaal de vorm van het plastic rooster ervoor

Toen we een beetje verder stopten onder een boom, kon Boni nog amper afstappen, de spieren begonnen te verstijven, met veel moeite ging hij liggen en verklaarde dat de dag erop zat voor hem. Hij was geraakt aan de schouder, heup en linkervoet. Verschillende Senegalezen uit het nabije dorp kwamen kijken en we zouden daar kunnen blijven, maar tussen vlooien en geiten slapen leek mij niet erg aanlokkelijk. Volgens 1 van hen was de piste nog maar 25 km lang en zou er dan asfalt zijn. We wilden hem geloven, echt. Na een uur overleggen en een aantal emotionele momenten besloot Boni, die nooit pijnstillers neemt, er enkele van mij te proberen. Ik wist namelijk dat de dag erna bewegen onmogelijk zou zijn en dat zou betekenen dat we mogelijk nog verschillende dagen in een huttendorp bij 45 graden zouden moeten spenderen. Tot ongeloof van Boni begonnen de pijnstillers te werken en kon hij terug bewegen en zo zag hij het zitten om dat laatste stukje heel voorzichtig af te leggen, het was immers nog maar 25 km en we hadden nog meer dan 4 uur zonlicht.

Wat volgde waren uren van afzien, onder een verschroeiende zon en een verslechterende zandpiste. Regelmatig moest ik stoppen, omdat hoeveel ik ook dronk, ik een droge mond en hoofdpijn had, tekenen van dehydratatie. Boni viel nog enkele keren pijnlijk tegen lage snelheid en we kregen de motor nog amper terug recht, dan moest hij er terug op geholpen worden en konden we weer verder ploeteren. Het was toen 16u en waar de piste moest overgaan in asfalt, hadden we enkel visioenen van asfalt, de piste verslechterde in nog meer los zand, in een poging ons te breken, ons van ons doel af te houden. Toen was er echter maar 1 richting en dat was vooruit. In mijn hoofd het refrijn # Het gaat goed, het gaat beter, alweer een kilometer # Ik hallucineerde nog net niet toen we de eerste tekenen van beschaving bereikte, een vuilnisbelt, en daar achter een stad met hotels. We feliciteerden elkaar, maar besefte dat we veel van onze bewaarengels hadden gevraagd, misschien teveel. s Avonds in het hotel schrokken we beiden toen Boni z n schoen uittrok...

The road to Hell

2010-12-02T05:45:00.000-08:00

Dag 6

We wisten dat deze dag moeilijk ging worden, omdat vanaf hier, tot de volgende stad meer dan 200 km piste lag, groot was onze verbazing dan ook dat de eerste 60 km verse asfalt lag. Daar hebben we intens van genoten zolang het duurde, want dat het zou ophouden wisten we, en dat het daarna moeilijk ging worden ook. We hadden enkel geen idee van hoe moeilijk, en dat was maar goed ook, of we waren er nooit aan begonnen.

Dit zou de zwaarste dag gaan worden uit m n motorleven, alsook voor Boni. De asfalt hield het op een bepaald moment inderdaad voor bekeken en ging over in piste die makkelijk was met hier en daar een technisch stukje. Het was nog vroeg en niet te warm en alsnog genieten. Dit is waar de motoren voor gemaakt zijn en de mooie omgeving met vele waterputten met dieren langs de weg voldeed aan het perfecte Afrika plaatje.

Maar langzaam maar zeker verslechterde de piste en met nog 80 km te gaan, en de temperatuur op 45 graden in de schaduw, was de gemiddelde snelheid afgenomen tot een 20 km per uur. We hadden er toch nog plezier in want we hadden water genoeg en wildkamperen was ingecalculeerd en namen nog beelden met de helmcamera. Maar toen gebeurde het, Boni ging er iets te enthousiast vandoor, en kwam met 60 km/u in 2 grote putten terecht, probeerde de situatie nog te redden maar werd van de motorfiets gegooid en verdween voor m n ogen in een stofwolk.

Op de vlucht

2010-12-02T05:25:00.000-08:00

dag 5

We vertrokken vroeg om te profiteren van de lage temperatuur s morgens (22 graden) en zetten koers langs kleine wegen, om zo de politiecontroles te vermijden. Via mail en sms weten we inmiddels dat de politie op zoek is naar ons, en ook dat de baas van Grimaldi Senegal niet zo blij is. Het eerste stuk van de dag gaat vlot en we passeren de enige stad waar politie had kunnen staan zonder problemen, maar het 2de stuk is een soort gebombardeerd asfalt met een kleine strook zand naast. We proberen verschillende snelheden over het asfalt met putten/putten met asfalt en Boni vind 100 per uur het comfortabelst, maar ik heb mn twijfels en even later breekt dan ook de bevestiging van mijn topkoffer af die veel te zwaar beladen is. Langs de zandstrook naast de weg halen we het tot het volgende stadje en na de reparatie besluiten we daar te blijven (sorry geen plaatsnamen>politie).

De reparatie is een genot om te bekijken, er wordt metaal met beitels bewerkt, geslepen en gehamerd, heel het dorp afgereden voor 2 vijzen en met een gloeiende priem 2 gaten gemaakt in de plastic topkoffer. Minder leuk zijn de Senegalezen die, als ze een blanke zien (toubab), met hun medische problemen komen, zo kwam er een jonge kerel 2 wonden op z n knieen laten zien, die duidelijk al enkele dagen ontstoken waren. Ik heb die dan ontsmet, maar je weet dat het eigenlijk nutteloos is en dat kruipt toch wel onder je vel. Slapen doen we die nacht in openlucht op het dak van een hotel, midden tussen 4 moskees die rond 5 uur s morgends een wedstrijdje hielden om ter hardst koraan verzen door de micro brullen. De muggen zijn hier heel blij met ons, elk heeft al een 20-30 beten.

In Senegal

2010-11-28T06:16:00.000-08:00

dag 1 - 2

Nadat we vol enthousiasme de boot afreden, welke in het geheel niet onconfortabel was, kwamen we in frontale aanvaring met AFRIKA. Eerst begon het wachten, een personeelslid van Grimaldi zou ons komen ophalen om de formaliteiten te vervullen. Dit duurde een 2 uur, dan werden de moto's naar een bewaakte parking gebracht en stapte ik in de auto van Mbor om na een dolle rit door Dakar nog eens 3 uur later terug in de haven te verschijnen, waar Boni al die tijd bij de motoren was blijven wachten. Wat was er ondertussen geregeld, in 1 woord, niets. Om een lang verhaal kort te maken, niemand wist exact wat er moest gebeuren, een carnet de passage wordt hier niet aanvaard, om een laissez passez te krijgen moesten de motoren nog ingevoerd worden (wat op 300 euro per motor ging komen) en ondertussen werd er nog gezwaaid met een 'retribution de embarkement'. De douane sluit om 15u, en is dan gesloten voor het weekend, wat zou beteken dat we pas maandag weg kunnen, maar ondertussen hadden we wel gezien dat de beveiliging van de haven ook op z'n Afrikaans was. Na een onderhoud met de kapitein en een telefoontje met Luc Smets van Grimaldi Belgium was er een oplossing in de maak, maar ondertussen was het 14u30, een half uur voordat de douane sluit. Dus was het moment daar om een beslissing te nemen, met een list halen we de moteren uit de bewaakte parking en met een bonzend hart in de keel rijden we de security van de haven voorbij, recht in het hectische verkeer van Dakar. We zijn vrij! Dat dit verhaal nog een staartje zal krijgen, is ons nu al wel duidelijk. Met in ons paspoort enkel een stempel transit zetten we koers naar St Louis, maar de zon haalt ons in en uiteindelijk nemen we de afslag naar Lompoul waar we zullen wildkamperen op het strand.

Wildkamperen op het strand, altijd al een droom van mij, met een kampvuurtje naar de sterren kijken en in slaap vallen met het ruisen van de zee op de achtergrond. Niet dus, hoewel de romantiek in het begin nog intakt was, zelfs een kampvuurtje stoken lukte, was de pret snel over toen het donker werd. Het strand was de eerste uren een soort snelweg, waar karren, auto s en zelfs een vrachtwagen op volle snelheid passeerde. Het was dan zaak om zo snel mogelijk met een lampje te zwaaien zodat je niet overhoop gereden werd. Vanuit de zee blies de wind ook een laag zout over alles zodat echt alles vettig en plakkerig werd. Omdat er in het donker nog zoveel volk rondsloop, hebben we de motoren maar vlak bij elkaar gezet en naast elkaar in openlucht geslapen, eerst in de hitte,en dan kwam de kou. Gelukkig had ik een dikke trui bij voor Afrika, hoewel de temperatuur gedurende de dag topte op een 37 graden, maar daar was tegen de morgen niet veel meer van te merken. Hoewel het de slechtste slaapplek was die ik ook heb meegemaakt, had ik het niet willen missen, this is Africa!

Nu zijn we een paar dagen in St Louis om even te bezinnen wat de opties zijn.

2010-11-18T01:18:00.000-08:00

Laatste spullen inpakken en naar de kaai! Tot binnen een week.

Uitzwaai-drink

2010-11-07T01:55:00.000-07:00

Zaterdag avond 13 nov geef ik er ene in Café Moby Dick op de Dam in Antwerpen.
Een paar dagen later vertrekken we dan met het vrachtschip naar Dakar.Update: vertrek donderdag 18 november.

Uitzwaaien

2010-10-30T07:04:00.000-07:00

Wit Huis weergeven op een grotere kaart

UPDATE

Vertrek is nog maar eens aangepast en zou nu pas op maandag 15 nov zijn. Ik ga kijken om een alternatief uit te werken.

Op zaterdag 13 november is er de mogelijkheid om mij en Boni uit te wuiven aan de Antwerpse haven, meer aan bepaald cafe 'het Wit Huis' in Verrebroek, vlak naast de expresweg. Vanaf daar is het nog 2 km tot aan kaai 1333 waar onze autoboot de 'Grande Argentina' klaarligt. Uur van vertrek is nog niet bepaald en zal 4 dagen op voorhand worden vrijgegeven.
Uur van samenkomst aan het Wit Huis is dus ook nog niet bekend.
Wordt vervolgt...

Nieuwe reispartner

2010-09-24T23:23:00.000-07:00

Zonet heeft er zich nog een 3de avonturier aangemeld, namelijk Dominique, die ons vanaf Dakar een tijdje zal vergezellen langs Mali, Burkina en Ghana. Dominique is echter nog een straffere gast dan wij, en rijdt gewoon verder door naar Zuid-Afrika.

Het team zal dus zijn Tony-Boni en Domi ! (klinkt als een clowns-act in het circus)
Dit is zijn (overigens zeer mooie) site:http://africa.fastbikers.be/

Welkom Dominique!

Onze visa voor Mali en Burkina zijn reeds in orde, alsook de inentingen, er rest ons dus nog een laatste beetje voorbereiding maar het aftellen is nu echt wel begonnen.

Op de planning 2010

2010-01-14T11:01:00.000-08:00

Loopbaanonderbreking is goedgekeurd!

Vertrek: 13 november 2010 aan kaai 1333 in Antwerpen

duur: 3,5 maanden

Yamaha Ténéré samen met Boni (ook op tenere).

Voorlopige reisroute:

Met Mafratours hebben we een boot van Antwerpen naar Senegal voor 750 euro all in en na 7 dagen op zee komen we dan aan in Dakar. Dan gaan we langs Mali, Burkina Faso, Ghana en eventueel Togo en Nigeria. Terugkeren zal voor mij langs Mauritanie en Marokko gaan en zo terug naar Europa.